Najskuteczniejsze zabezpieczenie WordPressa to nudna higiena: aktualizacje, mocne, osobne hasła z logowaniem dwuskładnikowym, mało sprawdzonych wtyczek oraz kopie zapasowe, które da się odtworzyć. Poniżej 12 kroków od najważniejszych, każdy z krótkim uzasadnieniem.
Dlaczego WordPress jest celem
WordPress napędza ogromną część stron w internecie, więc atakujący skanują sieć automatami w poszukiwaniu znanych luk. Strona małej firmy nie musi być „ciekawym celem”, wystarczy, że ma nieaktualną wtyczkę.
Dobra wiadomość: większość włamań zaczyna się od prostych zaniedbań. Dlatego lista poniżej to głównie porządek, bez magicznych narzędzi.
Podstawy: kroki 1-4
- Aktualizuj rdzeń, motyw i wtyczki. Nowe wersje łatają znane luki, a znane luki są tym, co automaty wyszukują najpierw. Włącz automatyczne aktualizacje drobnych wersji, a resztę przeglądaj w stałym terminie, na przykład raz w tygodniu.
- Usuń to, czego nie używasz. Nieaktywna wtyczka lub motyw nadal leży na serwerze i może mieć lukę. Mniej kodu to mniej miejsc, w których może się ukryć luka.
- Stosuj mocne, osobne hasła. Najlepiej z menedżera haseł. Hasło użyte w kilku serwisach jest tak silne, jak najsłabszy z nich.
- Włącz logowanie dwuskładnikowe dla administratorów. Nawet wyciek hasła nie wystarczy do wejścia do panelu. Dobrym wyborem jest oficjalna wtyczka Two Factor, rozwijana przez zespół WordPressa. Zapisz kody odzyskiwania, żeby się nie zablokować.
Dostęp: kroki 5-7
- Ogranicz konta i uprawnienia. Rola administratora tylko tam, gdzie jest naprawdę potrzebna. Konta po byłych pracownikach i wykonawcach usuń, zamiast zostawiać je „na później”.
- Utrudnij zgadywanie haseł i nie ujawniaj loginów. Ogranicz liczbę prób logowania i wyłącz publiczne listy użytkowników (strony autorów i punkt API z użytkownikami), bo to z nich atakujący biorą loginy.
- Wyłącz to, czego nie potrzebujesz. XML-RPC, jeśli nic z niego nie korzysta, oraz edytor plików w panelu (stała
DISALLOW_FILE_EDIT), żeby przejęte konto nie mogło od razu zmieniać kodu.
Konfiguracja serwera: kroki 8-9
- Wymuś HTTPS i ustaw nagłówki bezpieczeństwa. HSTS, X-Content-Type-Options, X-Frame-Options i polityka treści (CSP, na początek w trybie raportowania). Jak to sprawdzić bez wiedzy technicznej, opisałem w artykule Jak sprawdzić, czy Twoja strona wycieka dane.
- Zablokuj wykonywanie PHP w katalogu z przesłanymi plikami i ukryj numery wersji. Wgrany plik nigdy nie powinien dać się uruchomić jako kod, a wersje są podpowiedzią dla skanerów.
Utrzymanie: kroki 10-12
- Rób kopie zapasowe poza serwerem i sprawdzaj odtworzenie. Kopia leżąca tylko na tym samym serwerze znika razem ze stroną. O kosztach i zasadach pisałem w artykule Ile kosztuje utrzymanie strony.
- Monitoruj dostępność i zmiany. Powiadomienie o tym, że strona nie odpowiada albo że zmieniły się pliki, pozwala zareagować w minuty, a nie w tygodnie.
- Miej plan na awarię. Kto robi co, w jakiej kolejności: przywrócenie kopii, zmiana wszystkich haseł, aktualizacje, sprawdzenie, czy nie ma nowych kont. Plan zapisany z wyprzedzeniem oszczędza godziny paniki.
Czego unikać
- Motywów i wtyczek z nielegalnych źródeł („nulled”). To jedna z najczęstszych dróg do włamania, bo zawierają dopisany kod.
- Kilku wtyczek bezpieczeństwa naraz. Każda to dodatkowy kod i potencjalne konflikty, a żadna nie zastąpi higieny z listy powyżej.
- Odkładania aktualizacji „bo coś się zepsuje”. Lepiej mieć kopię zapasową i aktualizować niż liczyć na to, że nikt nie zna luki.
Jak to wygląda u mnie
Na tej stronie (studium przypadku) stosuję większość z powyższego. XML-RPC i edytor plików są wyłączone, wersje i loginy użytkowników ukryte, a wykonywanie PHP w przesłanych plikach zablokowane. Do tego ograniczone logowanie, nagłówki bezpieczeństwa i logowanie dwuskładnikowe. Taką konfigurację dostajesz w stronie na WordPressie od pierwszego dnia, a kolejne zagadnienia znajdziesz w słowniku pojęć.
Najważniejsze
Większość włamań na strony małych firm zaczyna się od nieaktualnej wtyczki, słabego hasła i braku kopii zapasowej. Zacznij od kroków 1-4.